چشمانم را بستماما نه اراده ام نه عکس هایتهیچکدام طعم بوسه ی تو را نداشتمگر نگفتی هروقت اراده کنی من در توام !!!! #رضا_مافیازکتاب:#دلم_برای_خودم_تنگ_است کانال تلگرامی آثار بنده https://t.me/Marge_Labkhadhaبرچسبها: انتشارات نظری, دلم برای خودم تنگ است, رضا مافی, مافی, شعر

از کانال آثار بنده بازدید کنید   https://t.me/Marge_Labkhadha

یکشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۶ صدای مرگ روزی کوله بارم رابرای ابد می بندمصدای مرگ را می شنومپرواز نزدیک است#رضا_مافیبرچسبها: انتشارات نظری, دلم برای خودم تنگ است, رضا مافی, مافی, شعر نوشته شده توسط رضا مافی در ساعت 16:27 | لینک |

یکشنبه بیست و یکم آبان ۱۳۹۶ مرگ لبخندها آه ای ساعت ...این لحظه های مرابنویس گوشه ای کنار دفتر خاطراتت ...و مرا ببر با سنگینی ثانیه هابه مرز نبودن .... !که فقط آنجا آرامم می کند ... #رضا_مافی از کتاب :#مرگ_لبخندها نوشته شده توسط رضا مافی در ساعت 16:28 | لینک |

سال ها از ماتم رودبار گذشت سال ها از ماتم رودبار گذشتسال ها از بم سال ها از ورزقان گذشتسال ها از قصر و کرمانشاه می گذردو فقط نسلی می ماند که درد را روی دوش خود به گور می برندکودکان بی پدرپدران بی فرزندمادران بی مردمردان تنهازلزله یعنی شکستن غرورزلزله

چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۶ شعر سپید هول می کنم هنوزوقتی که نوای نامتمی وزد میان پرده های گوشمهول می کنم هنوزقلبم به تپش می افتدو به راننده می گویم لطفا سر این کوچه بایستاینجا ایستگاه خاطرات من استهول می کنم هنوز وقتی از کوچه ای گذر می ک

تابوت های پوسیدهمیت های سرد و بی کفنمزار های خالیمردم از پیش مردهو اینده ای مبهمبرای کودکان سینه خیز در خرابه های شهرانتهایی که هیچکس حدس نمی زندکابوسی که رها نمی کندیقه ی پریشانی خواب هایم راپنجره های خاک گرفتهدیوار های عنکبوت بستهقیژ قیژ واژه مرگ در سرمآه تابوت های پوسیدهو اینده ای مبهمبرای کودکان...

شنبه ششم آبان ۱۳۹۶ اعدام اندازه تمام اعدامی هاتا پای مرگ رفته امو جلاد خلاصم نکرده استآه ...تا کی باید ....#رضا_مافیبرچسبها: انتشارات نظری, دلم برای خودم تنگ است, رضا مافی, مافی, شعر نوشته شده توسط رضا مافی در ساعت 17:5 | لینک |

صدای برگ های مچاله می رسد به گوشصدای قطره های گره خورده به همدر عاشورایی خونینپر از خاطره های تلخصدای خیابان ها خالیدر ظهری بی رحم پر از تنهاییکودکان تشنه را به زنجیر اشک زیر باران شلاق محکوم کرده بوددر بغضی که رها نمی کرد زینب رادر محرمی که تلخ گذشت

زبانم تند ...نگاهم تیز ...می هراسد روشنی از منو من تابوت لبخند هایم رامی کشم با خودتا شهر ماتم زده ی خورشید سیاه شاعر : رضا_مافی از کتاب : مرگ_لبخندها نوشته شده توسط رضا مافی در ساعت 15:32 | لینک |

"به نام خالق هستی" گاهی برای رهایی باید رفت...باید سفر کرد از دنیای بیگانه هاگاهی برای رهایی باید رفت ... رفتن همیشه به معنای فراموش شدن نیست ، گاهی سفر معنی کمال می دهدکتاب " مرگ لبخند ها " اولین اثر من است در این کتاب سعی کردم تمام احساسات و عواطف

گاهی دنیا تنگ استجای من نیست در آنوقتی شب ها همه خوابند من چون قلندر بیدارجای من نیست دگرهر طرف می نگرم بوی سفر می آیدسفری دور و درازکه در آن همسفری نیست به جز روح خودتکه کبود است از بازی این چرخ و فلکگاهی دنیا تنگ است جای من نیست در آنسهم من از نفس

شاعر _ نویسنده _ عکاس _ مستندساز _ طراح عکس _ تصویربردار خبری صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران رئیس انجمن عکس سازمان بسیج هنرمندان استان تهرانمدیر کانون هنرمندان شهرستان ملارد "استان تهران "نام کتاب ها :مرگ لبخندهادلم برای خودم تنگ استشماره تماس :8665170_0912